ჩვენი ქვეცნობიერი ხაფანგები: როგორ იქცევა ბავშვობის დამცავი მექანიზმები ზრდასრულობის ჩარჩოდ?

გქონიათ შეგრძნებები, თითქოს საკუთარი კი არა, სხვისი ცხოვრებით ცხოვრობთ? ან წარმატების მიღწევისას, სიხარულის ნაცვლად, მხოლოდ გამოფიტვა გიგრძნიათ? იქნებ გეჩვენებათ, რომ მთელი ცხოვრება ერთი და იმავე მოჯადოებულ წრეზე ტრიალებთ?

ჩვენ ხშირად ვცდილობთ, ყოველდღიურობა ძველი, ნაცნობი გზებით ვმართოთ. თუმცა, იმისათვის, რომ ახალი კარი გავაღოთ, ჯერ თავად ეს კარი უნდა დავინახოთ. ამასთანავე, უნდა გავარკვიოთ — რა გვაკავებს ძველ სივრცეში და რატომ არ ვიყენებთ ახალ შესაძლებლობებს არასასურველი რეალობის შესაცვლელად?

ილუზია, რომელსაც ვენდობით

ყველაფერი ბავშვობაში იწყება. როცა პატარები ვართ, სამყარო უზარმაზარი და ხშირად დამაბნეველი ადგილია. იმისათვის, რომ თავი დაცულად ვიგრძნოთ, სიყვარული და აღიარება მოვიპოვოთ, ჩვენი ფსიქიკა ინსტინქტურად ქმნის გარკვეულ ქცევით მოდელებს. ეს არის ჩვენი ენეატიპი — უნიკალური თავდაცვითი „აღჭურვილობა".

ერთისთვის გადარჩენის სტრატეგია მუდმივი სწრაფვაა იდეალურობისკენ, მეორესთვის — სხვების მუდმივი სიამოვნების სურვილი და საკუთარი საჭიროებების უკანა პლანზე გადაწევა. ზოგი ემოციებისგან განდგომასა და ცივ ლოგიკაში პოულობს თავშესაფარს, ზოგიც — გარესამყაროს კონტროლსა და სიძლიერის დემონსტრირებაში. ამ სტრატეგიებიდან ერთ-ერთი დროთა განმავლობაში ყველაზე მეტად ამართლებს, რის გამოც ჩვენი ფსიქიკა მას მიიჩნევს ყველაზე სანდო გზად, რომელიც არასდროს უღალატებს.

როდის ხდება დამცავი იარაღი ბორკილი?

დრო გადის, ჩვენ ვიზრდებით, თუმცა ქვეცნობიერად კვლავ იმავე „ჯავშნით" დავდივართ. სწორედ აქ იწყება შინაგანი კრიზისი. ის, რაც ბავშვობაში ფარი იყო, ზრდასრულ ასაკში შეუმჩნევლად იქცევა ვიწრო ჩარჩოდ და საპყრობილედ.

მუდმივი კონტროლი, რომელიც ოდესღაც უსაფრთხოების განცდას გიქმნიდათ, ახლა, შესაძლოა, ქრონიკულ შფოთვასა და სტრესში გადადის; სხვებზე გადამეტებული ზრუნვა საკუთარი თავის დაკარგვად და გამოფიტვად იქცევა; ხოლო იდეალურობისკენ დაუოკებელი სწრაფვა აღარ გაძლევთ უფლებას, უბრალოდ იცხოვროთ და დატკბეთ მიღწეულით.

„ენეაგრამა კი არ გსვამს ჩარჩოში, არამედ გიჩვენებს იმ ჩარჩოს, რომელშიც უკვე იმყოფები, და გეხმარება მისგან თავის დაღწევაში."

გამოსავალი ბავშვობის დამცავი მექანიზმების განადგურებასა თუ საკუთარი ხასიათის გადაკეთებაში არ არის. პირიქით — ჩვენ მადლიერებით უნდა შევხედოთ მათ, რადგან მათ თავისი მისია უკვე შეასრულეს. მთავარი ნაბიჯი გაცნობიერებაა.

ენეაგრამა სწორედ ის კომპასია, რომელიც გვაფხიზლებს და გვიჩვენებს, როდის ვმოქმედებთ ძველი, ავტომატური პროგრამით. როდესაც ხედავთ თქვენს ქვეცნობიერ ხაფანგებს, უკვე გაქვთ არჩევანი: დარჩეთ ძველ სცენარში, თუ გადადგათ ნაბიჯი სრულიად ახალი, თავისუფალი და ავთენტური ცხოვრებისკენ.